Bir öğrencinin 3 aylık öğrenim dönemi boyunca ortalama kitap harcaması 60 ytl civarındadır
ve aylık 20 ytl.`ye karşılık gelmektedir.

Bir sınıfta ekonomik durumu kötü olan öğrenciler elbette bulunmaktadır ve %10-20 oranındaki
öğrenci grubu için aylık 20 ytl`yi karşılayamamak doğru bir teori olabilir. Fakat Türkiye`de korsan
fotokopinin oranı %80`dir. Yani, sınıftaki öğrencilerin %80`i ders kitaplarını bu yolla elde etmektedir.

Bu durumda, öğrencilerin ekonomi durumları ile korsan fotokopi arasında doğrudan bir bağlantı
kurmak, yukarıda görüldüğü gibi, çok tutarlı bir yaklaşım değildir.

Türkiye`de ortalama bir üniversite ders kitabının fiyatı 5-10 dolar civarındadır.
Benzer kitapların Avrupa`daki satış fiyatları ise yaklaşık 40-45 dolardır.

Genelde bu karşılaştırma sonrasında, "Avrupa`daki bir kişinin kazancı bizde olsa,
bizde de kitap okunur" şeklinde bir iddia gelir. Fakat gelir karşılaştırması da,
bu iddianın geçerliliği olmadığını gösteriyor bize.

Evet, Avrupa`da ortalama yıllık gelir Türkiye`nin 4 katı yani 15.000 dolardır.
Fakat oradaki kitap fiyatları da, Türkiye`nin tam 4 katıdır. Yani aslında
satın alma gücü açısından, bizim, Avrupa`da yaşayan herhangi birinden daha
aşağıda olmamız mümkün değildir.

Oysa okumaya yatkınlık açısından baktığımızda, Türkiye`yi Afrika ülkeleriyle
kıyaslayabilmek ancak mümkün olabilmektedir. Çünkü, Avrupa`daki
en küçük ülkede dahi kitapların baskı adetleri 5000`in altında değilken,
Türkiye`de yayıncıların sadece en iyi kitapları bu tirajlara ulaşabilmekte,
geri kalanları 1000 adet ancak basılabilmektedir.

Gerçekten fotokopi ucuz olsa, öncelikle yayınevleri bu fırsatı kaçırmaz ve
kitaplarını matbaalarda değil, fotokopicilerde bastırmayı tercih ederlerdi.
Fakat maalesef durum böyle değildir.

Fotokopi daha ucuz görünüyor. Çünkü, yayınevlerinin ödemek zorunda olduğu
bazı giderleri üstlenmiyorlar. Mesela yazarlara telif ödemiyorlar, kitabın
editörlük, dizgi, tasarım ve tanıtım gibi maliyetlerine katlanmıyorlar,
bandrol satın almıyorlar, yayınevlerinin ödemekle yükümlü olduğu pek çok
vergi ve harcı ödemiyorlar.

Eğer fotokopiciler de bu maliyetleri ödemek zorunda kalsalar,
ürettikleri kitapların fiyatları, fotokopisini çektikleri kitapların
en az 2 katına ulaşırdı.

Öğrencilerin kitap almama gerekçeleri arasında bu da önemli bir paya sahip.
Oysa üniversitede satın alınan kitap, bir meslek kitabı! Yani gelecekte bu
mesleği yapacak her öğrenci, takıldığı konuyu açıp bu kitaplardan çözmeye
çalışacak. Hatta belki ihtiyaç duyup, o konudaki benzer diğer kitapları da
satın alacak.

Üniversite yıllarında öğrenciler sadece bilgi almıyorlar, aynı zamanda gelecekte
kendilerini başarılı kılacak temel alışkanlıkları da ediniyorlar. Kişisel ve mesleki
kütüphane oluşturmanın önemini kavrayamayan bir öğrencinin, mezun olduktan
sonra meslek sınavlarına hazırlanmak için telaşla kitap arayışına girmesi, oldukça
ilginç bir çelişki oluşturuyor.

Halbuki meslek sınavlarında sorulan konular, tamamıyla üniversitede okunan derslerden
oluşuyor. Dolayısıyla zamanında bu derslerde okunan kitaplar satın alınarak muhafaza
edilirse, öğrencinin tek yapması gereken bu kitaplardan bir kez daha çalışarak bilgilerini
tazelemek olacaktır.

Sonuç olarak; "Korsan Fotokopi"den sadece fotokopiciler kazanıyor ve
her yıl daha gelişmiş daha pahalı  ithal makinalar satın alıyor, ama
tüm Türkiye kaybediyor. Türkiye UNESCO`nun kültür haritasında
yer aldığı ortadoğu bölgesiyle birlikte en karanlık bölgede yer alıyor.

Yayıncılar kaybediyor; çünkü yeterli sermaye birikimi sağlanamadığı için,
yurtdışındaki benzerlerine yaklaşmaktan uzak içerik ve kalitede kitaplar
üretebiliyor.

Yazarlar kaybediyor; çünkü yıllarca emek verdiği eserlerin yasadığı bir
şekilde izinsiz çoğaltılması, eserlerini geliştirmek ve yenilerini hazırlamak
konusunda şevklerini kırıyor.

Üniversiteler kaybediyor; çünkü yapılan bilimsel çalışmalar yayınevlerinin
yeterli sermaye birikimi olmadığı için yayınlanamıyor ve çoğu araştırmacının
bu çalışmalardan haberi olmuyor, akademik birikim arttırılamıyor.

Öğrenciler kaybediyor; çünkü fotokopiyle çoğalttıkları kitapların arkasını
müsvedde kullanıp, kendilerine gelecekte de lazım olacak temel meslek
kitaplarını, sayfa sayfa çöpe atıyorlar.

Kitapçılar kaybediyor; çünkü özellikle küçük şehirlerde kültürel gelişimin
simgesi sayılan bu firmalar, kendilerine önemli bir destek sağlayan ders
kitabı satışından mahrum kalıp, öz sermayelerinden harcıyorlar ve ayakta
kalıp kalmamak arasındaki ince çizgide, gidip geliyorlar.

Devlet kaybediyor; çünkü yayıncılardan aldığı 18 farklı vergi ve harçtan mahrum
kalıyor. Korsanla mücadelede yetersiz kaldığı için, uluslararası camiada boykot
uygulanacak ülkeler listesinin kıyısında dolaşıyor.